Registreer en bekijk uw matches.

Klontje DNA

Er zijn van die weken die in het teken lijken te staan van één thema. Vorige week had ik zo’n week. Iedereen die ik sprak, op het werk of thuis leek te stoeien met dilemma’s. Innerlijke en uiterlijke dilemma’s. De laatste tijd lijkt het erop of mensen niet goed kunnen kiezen tussen de vele mogelijkheden die zij hebben. Helemaal als het gaat om een keuze tussen twee zaken die onverenigbaar lijken en waarvan géén van beiden de voorkeur heeft.

Geen spagaat zonder training

Dilemma’s komen we overal tegen. In onszelf, in organisaties, samenleving en politiek. Een aantal jaren geleden volgde ik met een aantal collega’s tijdens een internationaal leiderschapsprogramma een ‘trainingsblok’ over dilemma management. De organisatie waar we voor werkten had de zogenaamde matrix-structuur waarmee het programma een logische keuze was daar dit type organisatiestructuur een dilemma in zichzelf is. Waarvoor kies je? Voor de hiërarchische (verticale) of voor de functionele (horizontale) lijn?  Medewerkers in een dergelijke organisatie komen ongewenst in een spagaat. Ze kunnen verscheurd en overbelast raken doordat belangen en prioriteiten in de matrix behoorlijk uiteen kunnen liggen en alles op hetzelfde moment belangrijk lijkt. Een beetje bijscholing kan helpen, uiteindelijk moet er gekozen worden, zonder kiezen blijf je namelijk kauwen.

Oud en actueel

Dilemma’s waarop we kunnen kauwen zijn er in overvloed. Wat dacht je van de keuze tussen korte en lange termijn, investeren en kostenbesparing, discipline en creativiteit, betrouwbaarheid en verandering. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Een van de lastigste is misschien autonomie of onafhankelijkheid versus samenwerking tegenover wederzijdse afhankelijkheid. Dit dilemma komt al aan de orde in de oudste boeken ter wereld. Ondank de vaak wat stichtelijker verwoording zoals vrijheid in gebondenheid en eenheid in diversiteit zijn ze nog altijd relevant en aan de orde van de dag.

Vastgeroest in de keuzevrijheid

Dichter bij huis, in onszelf, komen we dilemma’s tegen die zijn verpakt in vragen als; ‘mam, waarom heb ik jouw korte beentjes en niet die lange stelten van papa?’ Een puber die hard haar best doet om tijdens de verbouwing de winkel open te houden ervaart hier een groot probleem. In dit voorbeeld is  natuurlijk geen keuze mogelijk. Zo voelt het ook met dilemma’s. Ik kom het zo vaak tegen in mijn praktijk. Hoeveel mensen niet stoeien met de vraag:  ‘Ik wil vrij zijn, de wereld ontdekken, nieuwe dingen doen….maar ik ben ook zo verdomd loyaal. Ik wil zo graag tussen mensen zijn die me dierbaar zijn. Heb helemaal geen zin in ‘wisselende contacten. Ik weet gewoon niet wie ik écht ben’’. Tja, wat doe je dan?

Misconceptie

Mijn antwoord op dit soort vragen is in beginsel steeds van dezelfde strekking. Welkom in dit leven. Dit ís wie je bent. Verwelkom deze klus, deze uitdaging. Het beantwoorden van dit soort vragen zijn levenslessen. Ieder mens, elke organisatie, heeft eigen dilemma’s. Innerlijke conflicten zo je wilt. Hoe dat komt? We zijn in de kern een willekeurig klontje DNA. De natuur zoekt niet van tevoren uit of de chromosomen die tijdens de conceptie samenkomen goed op elkaar aansluiten. Het juiste ‘ei’ en ‘zaadje’ vormen wellicht een goed team, maar kennen ook zo hun geschillen. De natuur doet niet aan talent management en teamsamenstelling zoals wij het kennen. Beantwoord niet de vraag of de juiste persoon op de juiste plaats op de juiste tijd beschikbaar is.

DNA, lang krom en willekeurig

Waar DNA willekeurig bij elkaar komt ontstaat iets moois, een creatie. Het wonder van de natuur, in al haar kleurenpracht en eigenheid. Allemaal nodig om tot diversiteit te komen, eenheidsworst te vermijden. Buiten en binnen. De puber die niet tevreden lijkt te zijn met de ‘korte pootjes’ is gelukkig snel overstag als het alternatief ‘lange, maar kromme stelten’ voorbij komt. Dat willekeurige klontje DNA bleek eigenlijk best een goed recept. Het resultaat mag er zijn.

Waaro? Hiero of daaro?

De keuze tussen autonomie en samenwerking is van een heel andere orde. Daar is werk aan de winkel. Dit is voor velen van ons een levensthema dat keer op keer in onze leer- en keuzeprocessen voorbij komt. Dit gevoelde dilemma in onszelf, in onze organisaties is te verenigen mits wij bereid zijn ons ego aan de kant te schuiven en iedere keer opnieuw op zoek te gaan naar een dynamische balans. Het zogenaamde hieros gamos, waarin tegenstrijdigheden worden verenigd. Het product van die optelsom is veel interessanter dan de losse delen. Individueel worden we uitgedaagd tot persoonlijke ontwikkeling, in samenwerken om van 1 + 1 = 2 naar 3 te groeien. Zou de natuur het zo bedoeld hebben met al die willekeurige klontjes DNA? Ik durf die uitdaging wel aan, jij?

Astrid van Tongeren
Urban Knowmads


Reactie


800 formules

Matchen

Passende selectie

Persoonlijk

Direct contact

Gratis