Registreer en bekijk uw matches.

Vastbijten of stappen zetten

De hele week staat al in het teken van vasthouden en doorbijten lijkt het. Ik merk dat het een patroon is dat ik herken. Als je “A” zegt, zeg je “B”, zoiets. Het effect ervan is dat ik een gevoel van “het druk hebben” ervaar, terwijl ik geen méter vooruit lijk te komen. Kriegelig en sjachie word ik ervan.

Veranderend wereldbeeld

Inmiddels weet ik wel dat wij door de ervaringen die wij opdoen, patronen en (leef)strategieën ontwikkelen die eraan bijdragen dat wij ons staande kunnen houden in onze omgeving. En dat is helemaal OK. Met het opdoen van ervaringen bouwen wij ons persoonlijke wereldbeeld. Zolang daar niet zoveel in verandert, zitten dat beeld met bijbehorende strategieën ons niet in de weg. Sterker nog, grote kans dat je je goed voelt.

Druk en tegendruk

Dat goede gevoel verdwijnt als er druk op dat opgebouwde beeld of die strategie komt staan. Of dat nou het verlies is van een baan, het vluchtelingen vraagstuk of iets ogenschijnlijk onbelangrijks als voor de zoveelste keer tevergeefs op iemand wachten. Als blijkt dat wat je altijd deed niet zo goed meer werkt, ontstaat een gevoel van onbehagen. Ik kan zo’n gevoel, zo’n eerste signaal dat het tijd wordt om iets écht helemaal anders aan te pakken, nog wel een tijdje wegdrukken. Het effect van die ontkenning is dat ik meer van hetzelfde steeds beter wil doen. Ik ga mijn best doen om nog beter te zijn in wat ik al kan. Harder werken, meer uren erin. Ik bijt me vast want de aanhouder wint.

De daad bij het woord

Deze week zit ik op zo’n punt dat het écht vervelend wordt. Het is tijd een nieuwe weg in te slaan. Het roer gaat om, of toch niet?

Lang niet altijd voegen wij de daad bij het woord. Ik zéker niet. Mijn voorgenomen besluiten gaan regelmatig ongemerkt toch van tafel. Pas na een tijdje kom ik er dan achter, dat ik doe wat ik altijd deed maar dan een tandje hoger. En om dan toch Einstein maar weer eens aan te halen: “dan krijg ik wat ik altijd kreeg”. Met deze constatering schoot een andere mooie uitspraak van hem in mijn hoofd: “de intuïtieve geest is een godsgeschenk, het verstand de dienaar. We hebben een maatschappij geschapen die de dienaar vereert en het geschenk is vergeten.” Even wachten, wat zegt hij nou? Nog een keer. Intuïtie is godsgeschenk, het verstand de dienaar.

Verbeeldingskracht

Ik ben zo vrij Einstein’s uitspraak te interpreteren als: we hebben verbeeldingskracht waarmee wij nieuwe dingen tot stand kunnen brengen.

Onze ratio is echter briljant in het analyseren van de “voors en tegens” en voorkomt daarmee regelmatig dat wij in lijn met onze verbeelding ondernemen. Waarom? Omdat onze ratio niet alleen goed is in analyseren maar ook vasthecht aan oude beelden en ervaringen. Speldt ons op basis daarvan prachtige verhalen op de mouw, die hun waarheid in het nu mogelijk allang hebben verloren.

Focus verleggen geeft ruimte

Einstein had het bij het rechte eind zo blijkt. De neuro-biologie laat zien dat onze breindynamiek eenmaal ingesleten paadjes blijft volgen totdat we onze focus écht verleggen en de verteller in ons hoofd even de mond snoeren. Vandaag heb ik de daad écht bij het woord gevoegd en heb mijn focus verlegd. Die rationele kwebbeldoos in mijn hoofd blijkt vandaag ineens heel coöperatief. Dingen die ik mij in met mijn verbeeldingskracht had voorgenomen te doen vliegen uit mijn handen. Mijn ratio kan mijn verbeeldingskracht dus ook heel effectief ondersteunen. Dat maakt mij daadkrachtig en eindelijk maak ik weer meters. De ruimte die dát geeft smaakt naar meer.

 

Astrid van Tongeren

UrbanKnowmads


Reactie


800 formules

Matchen

Passende selectie

Persoonlijk

Direct contact

Gratis