Registreer en bekijk uw matches.

Franchise, Eigen onderzoek doen...

Het kabinet van Agt valt, Ajax wordt Nederlands kampioen, Romy Schneider overlijdt en Groenland stapt uit de Europese gemeenschap. We schrijven 1982.  

We zijn bezig met onze training ter voorbereiding van de opening van onze eerste McDonald’s vestiging. Het zijn krankzinnige tijden. De investering in tijd en energie is groter als de financiële. We zijn een nieuwe business aan het ontdekken en gaandeweg worden we geconfronteerd met onze tekortkomingen.  

Net op het moment dat er geen eind aan lijkt te komen is er dan toch licht aan het einde van de tunnel. We hebben uitzicht op een locatie. Een op het oog schitterend pand in de Vlamingstraat in het hart van Den Haag.  

McDonald’s was nog bezig met het opbouwen van een organisatie. De ondersteuning stond pas in de kinderschoenen. Zaken als haalbaarheidsstudies, vergelijkingscijfers, locatieonderzoek behoorden nog niet tot het standaardpakket van de consultant. Hoe konden wij nou weten of het pand een goede was? De verhurende makelaar vond vanzelfsprekend van wel. Zelfs de gemeente zou het geweldig vinden en ook McDonald’s was overtuigd. Toch knaagde er het nodige.

Konden we de keuken wel kwijt in het pand? Konden we voldoende zitplaatsen creëren? Zouden klanten bereid zijn om naar boven te gaan om te gaan zitten? Hoeveel passanten komen erlangs? Hoeveel mensen zouden er naar binnen komen? Hoe druk is het in de avonduren? We hadden meer vragen dan antwoorden. Zoals gezegd, de nodige partijen vonden het een geweldige locatie.  

We zouden tonnen investeren in de locatie. Te veel om op een regenachtige woensdagmiddag over te beslissen. “We gaan op al onze vragen een rationeel antwoord zoeken” zei ik tegen Olga, mijn business partner. We schakelen iedereen in die ons daarbij kan helpen.  

Zelf hebben we dagen en avonden met een teller in de hand passanten staan tellen. We hebben de helft van de winkeliers gevraagd welke dagdelen zij het drukst hadden. Als we geen antwoord kregen gingen we de volgende dag terug om aan een andere medewerker of manager alsnog het antwoord te ontfutselen. We werden “lastiggevallen” door de Haagse bromsnor die zich afvroeg wat we aan het doen waren. Fast Food zei hem niets en McDonald’s nog minder. Het regende soms pijpenstelen en ook dan wilde weten hoe de loopstroom was.  

Achteraf constateerden we dat we goed in staat waren geweest om op basis van de telgegevens en een aanname t.a.v. de capture rate (het aantal mensen dat uit de loopstroom naar binnen komt) de omzet goed te voorspellen.  

We vertrouwden op de Franchisegever als het ging om de benodigde investering. Helaas! Daar gingen we gruwelijk de mist in. Wat zich wreekte was het feit dat ook McDonald’s een vak aan het leren was en het ook (nog) niet allemaal precies wist.

De les was duur maar waardevol. Vanaf dat moment zijn we alles maar dan ook letterlijk alles gaan voorbereiden, onderzoeken en bekijken. Niets lieten we aan het toeval over, laat staan aan derden. Als franchisenemer heb je een onderzoekplicht. Het was de franchisegever te verwijten en het was een moment waarop de relatie met de franchisegever zich verdiepte.

We waren onwaarschijnlijk druk waren en zware discussies konden we er op dat moment niet bij hebben. Bovendien waren wij de ondernemers, wij zijn verantwoordelijk en het was onze keuze. Wij waren verantwoordelijk en het simpele feit dat er sprake is van een franchisegever was te weinig reden om het probleem en de oplossing uit handen te geven.


Reactie


Reacties

  • H.W.M. Wyes

    Mooi verhaal. Franchisenemer *is* ondernemer. Vertel dat maar eens aan die mensen, die net de NFC hebben verzonnen. Zelfs een franchiseketen par excellence zou op dag van vandaag als startende formule met de beperkingen van de NFC moeilijk aan de slag kunnen.

800 formules

Matchen

Passende selectie

Persoonlijk

Direct contact

Gratis